Որքան էլ Նիկոլ Փաշինյանը և նրա քաղաքական թիմը փորձեն լեգիտիմացնել Հայաստանի դեմ Բաքվից հնչող տարբեր հայտարարությունները և պահանջները՝ ասելով, թե դրանք հայելային են, այդ թվում՝ «արևմտյան Ադրբեջան» պետական նախագծից բխող հայտարարությունները և ոչ միայն, դրանք իրականության հետ որևէ աղերս չունեն:
Մեկ անգամ չէ, որ գրել ենք՝ Ալիևն ինքը երբևէ «արևմտյան Ադրբեջան» պետական-քաղաքական ծրագիրը, որը հետևողականորեն առաջ է մղվում, չի համարել հայելային, այլ այն դիտարկել է մարդու իրավունքների համատեքստում:
Ադրբեջանի նախագահը պատմաքաղաքական կամ իրավաքաղաքական հարցերում ևս Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններին համահունչ ձևակերպումներ չի հնչեցրել, եթե չասենք՝ ճիշտ հակառակը:
Վերջին թարմ օրինակները: Նիկոլ Փաշինյանը հայ հասարակության և հայ երիտասարդության շրջանում փորձում է փոխել նախնիներից և ծնողներից ժառանգած հայրենասիրության մոդելը՝ ներարկելով թեզը, թե այն եղել է կայսերական, ոչ պետական և օտարների կողմից թելադրված, հեղինակված: Եվ ոչինչ, որ «իրական Հայաստանի» տրամաբանության մեջ մեզ առաջարկվողն է իրականում պարտադրված, թելադրված, ինչը ենթադրում է հրաժարում հայոց պատմությունից՝ իր սխալներով և հաջողություններով: Փաշինյանի իշխանությունը մեզ փորձում է համոզել, որ այսպես ավելի ընկալելի ենք լինելու օտարների, միջազգային հանրության կողմից: Ընկալելի՞, թե՞ դիմադրության ոչ ունակ, թույլ, օտարների շահերը սպասարկող և հեշտ մարսվող:
